Trinity op pelgrimage naar de Wereldjongerendagen | Tekst: Sjoukje Dijkstra

Trinity op pelgrimage naar de Wereldjongerendagen

Katholiek Nieuwsblad

Toen bekend werd dat Trinity optreedt tijdens de Wereldjongerendagen in Panama, werd de band platgebeld door de media. “Vier protestantse jongens die naar zo’n katholiek gebeuren gaan. Dat vond men wel bijzonder”, grinnikt zanger Elbert Smelt.

 

De zorgboerderij waar de christelijke popband Trinity oefent, ligt op het platteland. ’t Paradijs is omgeven door een stukje bos en op het erf loopt een medewerker rond, die graag de weg wijst naar de oefenruimte. Drummer Niek Smelt legt er de laatste hand aan Trinity’s kerstalbum, dat op 8 december verschijnt. Terwijl buiten de kippen kakelen, klinkt binnen: “Het is kerstfeest overal.” Niek verontschuldigt zich. “Dit moet af. Sorry, je zult het nog wel een paar keer horen.” Even later komt Elbert Smelt binnen stormen. “Wat een rommel is het hier”, zegt hij, waarop hij zich voorstelt. “Normaal is het niet zo’n zooi. We zijn best nette jongens, maar vanavond vertrekken we naar Zwitserland voor twee optredens. Zo dadelijk laden we de bus in.”

Monniken met een biertje
De drie gebroeders Smelt vormen met hun beste vriend Bert Bos Trinity, dat al zo’n vijftien jaar bekend is in de christelijke muziekscene binnen en buiten Nederland. Als we de band spreken, hebben de leden zich net aangemeld als pelgrims voor de Wereldjongerendagen, vertelt Elbert. “Het lijkt ons echt heel gaaf om met jonge gelovigen uit heel de wereld het geloof te beleven en te vieren. Een connectie te leggen. Dat is waar onze muziek over gaat.” Trinity verblijft een week in Panama, waar de band drie keer zal optreden. “We krijgen geen cent betaald. Het is echt een bandpelgrimage”, zegt Elbert.

De bandleden gaan voor het eerst op pelgrimage. “We willen ons uitstrekken naar nieuwe dingen en kijken wat we kunnen leren van onze katholieke vrienden”, stelt Elbert. Sinds Trinity optreedt in Vlaanderen, heeft de band ook een katholieke achterban. “Daar traden we eens op bij Festicert, een oecumenisch festival. Daar stonden monniken en andere geestelijken te dansen met biertjes in de hand. Dat was niet bepaald het beeld dat wij van geestelijken hadden. We raakten aan de praat en zijn bevriend geraakt. Sindsdien komen we daar geregeld.”

Bekijk artikel